|
Het mag geen maatstaf zijn, maar ik *) vind Cristina Deutekom
een geweldige vrouw. Of je haar nu meemaakt bij een plaatpresentatie
in Rome (waar zij handtekeningen zette op de eerste exemplaren
van de Verdi-opera 'I Lombardi'), bij het winkelen op het Amsterdamse
Gelderlandplein, na afloop van een formidabele avond in het Haarlemse
Concertgebouw, bij een perssamenkomst in de Amsterdamse Stadsschouwburg
of in de kleedkamer van de Romeinse Opera, zij is steeds zichzelf:
ontspannen, enthousiast tegenover iedereen die haar smeekt om
een signatuur en zonder pretenties, die ze als veelbejubelde
zangeres best zou mogen hebben. Als Cristina zingt - dat gebeurt
in eigen land, maar vooral ook in New York, Florence, Zagreb,
Triest, Venetië, Dallas, Buenos Aires, Wenen, Turijn, Barcelona,
Bregenz of Bologna -, zit ik op het puntje van mijn stoel. Waarom?
Omdat zij zo enorm weet te boeien door een zeldzame combinatie
van natuurlijkheid, frisheid van stem, inlevingsvermogen in de
rol die ze op dat moment zingt, een overweldigend vakmanschap
en, waargewenst, een dramatiek waar je koud van wordt! Die bewondering
heeft niets te maken met gevoelens als "de Nederlandse Deutekom,
die het toch maar eventjes maakt"; een op zichzelf helemaal
niet misplaatst gevoel, maar het is verstandig daar een beetje
afstand van te nemen en haar te zien naast al die buitenlandse
zangeressen die het óók gemaakt hebben. Dat Cristina
Deutekom vandaag( 1969, J.L.)op wat eenzame hoogte staat in de
operawereld is een feit, dankzij haar fabuleuze coloratuur-techniek
en de bovenvermelde kwaliteiten. ,,Het geheim van Deutekom is
dat zij de directheid als zodanig weet te suggereren, omdat zij
de gevoelens die zij vertolkt echt heeft beleefd voordat deze
tot zang zijn omgezet" schreef één onzer belangrijkste
muziekcritici bij de bespreking van ,,I Lombardi". Het kan
niet treffender worden gezegd.
*) Jan Rubinstein, 1969 |
Cristina Deutekom
-