Gre Brouwenstijn - discografie & recensies
|
Belangrijkste plaat-opnamen:
CD uitgaven:
|
|||
|
Recensies: Recensie 'Luister' naar aanleiding van het verschijnen van 4 cd's in de serie Dutch Masters. Gré Brouwenstijn: natuurlijk is zij, met haar allure
en haar repertoire te groot voor één cd. Het werd
dan ook een dubbel-cd, met opnamen uit de jaren vijftig. Vooral
Verdi en Wagner zijn sterk vertegenwoordigd. Wat we hier van
Brouwenstijn horen is veelzijdig, vaak indrukwekkend, maar ook
wisselvallig. Beethovens 'Ah Perfido' bevat nogal wat onbeheerste
hoge tonen en in twee aria's uit Webers Freischütz laat
de intonatie te wensen over. Dan is er - groot contrast - een
werkelijke schitterend, met een superieur legato gezongen ballade
van Senta (Der fliegende Holländer). Vreemd, die verschillen,
want dit alles speelde zich toch in ongeveer dezelfde tijd af. Live uit Amsterdam: Verdi: Un ballo in maschera. Gré Brouwenstijn (Amelia), Giuseppe Zampieri, (Riccardo),
Scipio Colombo (Renato), Anny Delo- Recensie 'Luister' december 1993, recensent Paul Korenhof
|
|||
|
Recensie 'Luister' mei 1994, recensent Paul Korenhof Verdi: Don Carlos. Twee recente uitgaven van Myto (distributie sinds kort via Econa) besteden aandacht aan de vorig jaar (1993) overleden Boris Christoff. Attila (Florence I dec.'62) en de interessantere Don Carlos die Giulini in mei '58 in Londen dirigeerde in de enscenering van Visconti en met een bezetting die voor tachtig procent ideaal en voor twintig procent bijna ideaal genoemd kon worden. [ ...... ]. Belangrijk is ook dat de Fontainebleau-akte in ere hersteld werd, zij het met de nodige coupures, want aan een min of meer complete Don Carlos was men nog niet toe (zelfs het slot van de kerkerscène ontbreekt!). Ook voor Brouwenstijn, in stem en verschijning de geboren Elisabetta [ .... ] werd het een glorieuze avond. Tot het einde van haar carrière zou dit een van haar grote rollen blijven. Twee andere 'naturels' in de cast waren de zwagers Gobbi en Christoff, de eerste in een rol waaraan hij meer diepte wist te verlenen dan enige andere bariton, de andere in de rol die na Boris Godoenov zijn beroemdste vertolking werd en hem nog meer op het lijf geschreven was. [ ... ]. Niet minder imponerend was de felle Eboli van Barbieri en als ik Vickers niet als 'de ideale Don Carlos' bestempel, is dat alleen omdat toen ook Bergonzi in de bloei van zijn jaren was. [ ...... ]. De klank begint met een wisselend volume in I, maar dat trekt bij en er is geen reden waarom de liefhebber dit historisch document niet in huis zou halen. Zelfs niet de incidentele, lichte 'overspraak'. (De hond in II hoort bij de enscenering, al was het blaffen niet ingecalculeerd.) Als toegift fungeert een uitgebreide selectie uit een Ballo (Venetië, 31 jan. '71), waarin Bergonzi zijn superioriteit als de elegantste Verdi-tenor van zijn tijd (en later...) nog eens onderstreept. - P.K.
|
|||
|
(p) 2002 Dutch Divas |
Hier
hebben we eindelijk en in uitstekende kwaliteit (uitmuntende
orkestklank, schitterende prominente stemmen) een van de grote
avonden uit ons naoorlogse muziekleven, [ ...... ]. Zampieri
behoorde met Raimondi en Campora tot de tenoren die het in populariteit
moesten afleggen tegen Del Monaco, Di Stefano en Bergonzi. [
..... ] zijn 'koning Riccardo' [ .... ] is exemplarisch: een
muzikale en uitmuntend fraserende spinto-tenor met een helder
timbre en uitmuntende Verdi-stijl, [ .... ]. Scipio Colombo was
lang een van de grote sterren van de oude Nederlandse Opera-
[ ..... ]. Alleen al zijn Renato maakt deze dubbel-cd [ .......
] de aanschaf waard. Eugenia Ratti [ ..... ] lijkt als Oscar
geboren en de schromelijk door de plaatindustrie ondergewaarde
Anny Delorie zet een Ulrica neer waarvoor iedere huidige mezzo,
[ ....... ] een diepe buiging kan maken. Eveneens op internationaal
niveau zijn Guus Hoekman en Gerard Groot als de beide samenzweerders,
en het is heerlijk ook Jos Burcksen weer te horen, al was het
maar in het rolletje van Silvano. En dan Gré Brouwenstijn!
[ ...... ] een Verdi-sopraan par excellence met een altijd even
warm timbre en een onvoorstelbare intensiteit, die bovendien
door de grote legatobogen zeilt als werkelijk niet één
zangeres van dit moment. Of het nu gaat om Amelia's smekende
'Consentimi, o Signore' of het extatische 'Ma tu, nobile'. De
tweede akte heb ik van geen sopraan ooit mooier gehoord. Daar
komt dan bij dat dit een van die bijzondere avonden was (Stadsschouwburg
Amsterdam, 25 juni 1958) waarbij iedereen tot het uiterste ging
en niets mislukte, mede door de enorme greep en de drijvende
kracht van Molinari-Pradelli. En dit niveau was toen normaal,
zelfs in Nederland... (ADD - 2.06') - P.K. 
nieuwe
cd uitgaven [